با نوروز و با سلامی گرم. با بهار و با دلی پُرامید به‌آینده‌ای بهتر و پُربارتر برای میهن و هم‌میهنانم، این بار از این دریچه‌ی تازه، راهی به‌دلهای عزیزان و دوستان می‌گشایم و پیوند مهر با مهربانان می‌بندم.

بیش از دو دهه است که نوشتن سرنوشت من شده است؛ با این امید که آنچه در ضمیر جان ناآرام خود نهفته دارم از این طریق با مردمان صاحب ذوق در میان نهم. باشد که از راه نوشتن، زیبایی‌های زندگی را و نیز زشتی‌ها و پلیدی‌ها را بهتر ببینم و بیابم و، امید آنکه، رخصت یابم و به‌دیگران نیز بنمایانم.

سال‌هاست که با سری پُر شور، در کنار مردمان آزاده، دنیایی بهتر را جست و جو می‌کنم؛ دنیایی اندکی فارغ از دروغ، کمی خالی از خشم و خشونت و سرشار از دوستی و مهربانی. دنیای همدلی‌ها و همزبانی‌ها، «جهان گفتگو». باری، جست و جویی بی‌پایان، در همه‌ی دوران‌ها. و در این راه هماره حرمت قلم نگه داشته و سخن جز به‌مدارا نرانده‌ام. کوشیده‌ام تا پیش از آنکه بگویم، به‌ندای دل‌ها گوش دهم و بیش از آنچه می‌نویسم، بخوانم و بیاموزم. با این همه به‌قول «بیدل»:

ای بسا معنی که از نامحرمی‌های زبان

با همه شوخی مقیم پرده‌های راز ماند

... و اکنون، آنچه را در دو دهه‌ی گذشته، در اینجا و آنجا، بر قلم و زبان جاری کرده‌ام بر طبق اخلاص می‌نهم و به‌آزاداندیشان و به‌دوستداران فرهنگ ایرانزمین و عاشقان زبان فارسی پیشکش می‌کنم. باشد که در کنار بیشمار گفتارها و نوشتارهای فرهیختگان و فرزانگان ایرانی که در این سال‌های پُر‌تلاطم به‌منظور اعتلای ایران و سربلندی ایرانیان بر صفحه‌ی خاطر و لوح دل مردمان نقش بسته است، این اندک نیز در گوشه‌ی جان عزیزان هموطن جای باز کند.

هنوز فرصت نیافته‌ام تمام نوشته‌هایم را که در نشریات گوناگون در ایران و خارج از ایران به چاپ رسیده است، تهیه و تنظیم و در این صفحات منتشر کنم. ولی در «کتابشناسی آثار»، فهرست تمام آثارم را ضبط کرده‌ام که می‌بینید. در میان آنچه تا کنون منتشر کرده‌ام، تازه‌ترین‌ها را می‌توان خواند. پس از این، به‌تدریج، همه‌ی نوشته‌ها را تنظیم خواهم کرد و در اختیار همگان خواهم گذارد.

«یادداشتهای روزآمد» عنوان صفحه‌ای است در این دفتر که پیش رو دارید و در آن گهگاه اشاره‌ای تازه خواهید دید یا به‌مناسبتی نوشته‌ای تازه در آن خواهید خواند.

جز اینها، کماکان به‌حرفه‌ی اصلیم که فرهنگ‌نگاری است خواهم پرداخت تا از این راه دین خود را به‌زبان مادریم ادا کنم. و دیگر هیچ.

استاد اجل سعدی شیرازی بر من ببخشاید که ابیاتی از او را با اندک دگرگونی، پایان بخش نخستین گفتار این دفتر می‌کنم:

من ترک مهر «ایران»، در خود نمی‌شناسم

بگذار تا بیاید بر من جفای آنان

روشن روانِ عاشق، از تیره شب ننالد

داند کـه روز گردد، روزی شبِ شبانان

باور مکن که من دست، از دامنت بدارم

شمشیر نگسلاند، پیوند مهربانان

يادداشت‌ها

editor[At]naghed.net	© 2003-2007 naghed.net